Negende dag, woensdag 25 april 2007
Het is nu 17:30 lokaal en we zijn net terug in Saigon waar we in een hotel gelegenheid krijgen om ons op te frissen. Daarna gaan we nog naar een boot om te dineren en tot slot naar de luchthaven waar we om 23:10 vertrekken met de VN 543 naar Frankfurt. Met weemoed, er is nog zoveel dat ik zou willen zien en doen. Maar ik mis vooral mijn familie, dus het is nu mooi geweest. Ik kom zeker nog eens terug!


Vanmorgen werden we al vroeg gewekt en na in het hotel uitgecheckt te hebben, vertrokken we voor een rit van 1 uur en 45 minuten naar het district Cu Chi dat bestaat uit 20 communes en een stad van ca. 300.000 inwoners. Maar wereldberoemd is Cu Chi vanwege de ondergrondse gangen en tunnels waarvan een groot deel al gegraven werd tijdens de oorlog tegen de Fransen en aanzienlijk uitgebreid tijdens de oorlog tegen de Amerikanen, meer dan 200 km. lang!
Onze eigen gids leidt ons rond en een klein aantal van ons heeft de moed om in de tunnels te gaan, ik ook. We bezoeken een nagebouwd ondergronds dorp en krijgen een indruk hoe het hier geweest moet zijn. Het
is vreselijk heet, ik heb nog nooit zo getranspireerd. We lopen wat rond en krijgen nog een demonstratie hoe de vallen en boobytraps werken die voor de Amerikanen waren neergelegd. De Amerikanen hebben meerdere malen geprobeerd de tunnels op te blazen, zelf met bommenwerpers en gifgas. Maar de Vietnamezen wisten steeds weer methodes te vinden om alles intact te houden, zo werden bijvoorbeeld syphons geplaatst om het gas te neutraliseren. De gang die wij bezichtigen is een van de weinig overgebleven stukken (wel iets groter gemaakt), ca. 100 meter lang, 1.20 m. hoog en 0,80 m. breed met een museum.

Van hieruit rijden we in ca. een uur naar Tay Ninh, hoofdstad van de gelijknamige provincie.
Deze stad is beroemd vanwege de Cao Dai godsdienst die sinds 1926 hier zijn zetel heeft. We bezoeken de tempel en wonen een mis bij. De gelovigen zijn allemaal in het wit gekleed met een witte band over het voorhoofd. Helemaal vooraan zitten de hogepriesters, gekleed in verschillende kleuren, rood, blauw en geel. Ze zijn geknield maar zover ik kan zien hebben ze een lange, witte broek aan met daarover een soort kimono. Boven in de nok speelt een muziekgroep met ouderwetse instrumenten (mannen) en er zingt een koor (allemaal vrouwen, ook hele jonge). Regelmatig gaat er een gong waarna iedereen buigt. Het is echt wel indrukwekkend.

Van de tempel gaan we naar een wat achteraf gelegen restaurant waar we zelf kunnen uitkiezen wat we eten en ik kies voor fried rice met sea-fruit (gebakken garnalen en inktvis). De hele menukaart staat vol met kipgerechten, maar er is niks met kip te krijgen vanwege de vogelgriep een tijd geleden. Ik schrijf "fried rice met seafruit", maar het verstaanbaar maken is hier verschrikkelijk moeilijk, het lijkt wel of niemand Engels verstaat of wil verstaan. Ter toelichting een kleine anecdote over wat er gisteren in het restaurant gebeurde.

Tijdens het diner kregen we met heel veel moeite en gebaren met handen en voeten een fles witte wijn. Maar ons gezelschap wilde ook rode wijn, maar het was nauwelijks mogelijk om dat aan het bedienend personeel duidelijk te maken. Totdat Hans een grandioze ingeving kreeg. Hij had een rood/wit gekleurd pakje sigaretten, Marlboro. Hij probeerde duidelijk te maken dat we wijn wilden van die kleur, rood. Na enige tijd had ze het begrepen (yes, yes), liep weg en kwam een hele tijd later terug met de boodschap........Sorry, no Marlboro!

Uiteindelijk kregen we de rode wijn toch, maar die zetten ze in een koeler! Wat natuurlijk de nodige protesten van ons gezelschap opleverde, het was hilarisch! Maar toch geeft het ook wat irritatie dat het zo moeilijk is iets duidelijk te maken.

Nu zijn we ons dus aan het voorbereiden voor het diner en daarna naar het vliegveld, ik heb best wel een toenemende heimwee naar mijn gezin, familie en collega's!

Nu in Saigon